Telewizja Cyfrowa

Helsińska Fundacja Praw Człowieka wystąpiła do przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Jana Dworaka z prośbą o udzielenie szczegółowych informacji na temat procedury przyznawania koncesji nadawcom telewizyjnym do prowadzenia działalności nadawczej w ramach multipleksów naziemnej telewizji cyfrowej. 

Fundacja zwraca uwagę, że KRRiT nie przedstawił szczegółowego uzasadnienia podjętych decyzji koncesyjnych. Przykładowo, w przypadku TV Trwam, powołano się na racje finansowe, nie podając przy tym, z jakich względów oceniono negatywnie wiarygodność finansową tego nadawcy. Jednocześnie koncesję przyznano kilku nadawcom oferującym zupełnie nowe kanały telewizyjne, których sytuacja wydaje się bardziej niepewna, niż istniejącej od 2003 r. TV Trwam.

KRRiT na swojej stronie informuje, że nie podjęła jeszcze decyzji, kończącej proces odwoławczy od decyzji z 29 lipca 2011 r. Zgodnie ze złożoną pod koniec grudnia ub. r. na forum Sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu zapowiedzią, Przewodniczący do końca stycznia, na podstawie uchwały KRRiT, podejmie decyzję kończącą tryb odwoławczy.

W trakcie toczącego się postępowania nie jest możliwe podawanie przez organ zawartości wniosków koncesyjnych do publicznej wiadomości. Wgląd w pełną dokumentację mają strony postępowania, o ile któraś z nich nie obejmie niektórych dokumentów klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa.

W konkursie na rozszerzenie koncesji na nadawanie satelitarne naziemne w sygnale multipleksu pierwszego wnioski złożyło 15 podmiotów. Na mocy decyzji z 29 lipca 2011 r. koncesje uzyskało czterech nadawców: ESKA TV S.A., Stavka Sp. z o.o., Lemon Records Sp. z.o.o., ATM Grupa SA., co było równe liczbie wolnych miejsc na multipleksie pierwszym.

Wnioski odwoławcze od decyzji złożyło pięć podmiotów: Astro SA, ATM Grupa SA, Fundacja Lux Veritatis, Mediasat Sp.z.o.o. oraz Superstacja Sp.z.o.o. Postępowanie odwoławcze toczy się łącznie wobec wszystkich skarżących.

Uczestnicy postępowania oraz wszyscy, których koncesje zostały rozszerzone musieli zostać właściwie powiadomieni o złożonych wnioskach o ponowne rozpatrzenie. Mieli oni także prawo do wnoszenia uwag i zajęcia stanowiska w każdej z poruszonych przez skarżących kwestiach oraz do wglądu w pełną dokumentację postępowania.

Konieczność dopełnienia wszystkich procedur, zapewniających najwyższą staranność przy rozpatrywaniu postępowania, w którym uczestniczyło tak wiele podmiotów wymagała czasu dłuższego niż zazwyczaj.